آتيه

مطالبی که در این وبلاگ نوشته می شود.دل نوشته هایی است که از گوشه وکنار روزهای رفته سرک می کشند.و خودی می نمایانند.نمی گویم آینه ای هستند که هر کس ممکن است خویشتن خویش را در آنها ببیند.بلکه تصاویری هستند که در ناخوداگاهم  رسوب که نه!ولی خوش نشسته بودند.کمابیش غبار آلود.شایدهم مه آلود.توسط حروف این واسطه گان زبان ونوشتن بیرون آمدندکه تو(ببخشیدشما)هم این تصاویر را ببینی شاید همزبان شویم.فارغ از قوانین دست وپاگیرنوشتاری...