مي خواهم به كودكي ام باز گردم
به كوچه باغي كه از آن مي گذشتيم
با تو...
دست در دست
شانه به شانه
به روزي كه تمشكهاي نارس را مي چيديم
وطعم گس آلوچه را
با لذتي كودكانه مي بلعيديم!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم
تا كوچه از فرياد كودكانه ام بيدار شود
و باز
تنها خريدار كلوچه هايم
تو باشي...!
بايد يادت باشد
پسين آن روز پاييز را مي گويم
من از پرچين گذشتم
و توآن سوي پرچين
دامن پر چينت را گشودي
و من
بي اعتنا به حضور باغبان
سرخ ترين سيب ها را
در دامن پر چينت غلتاندم
و تو
حتي بي پلك زدني مرا تماشا كردي
چوبدست باغبان در هوا چرخيد
تو گريختي
و سيب ها زير پايت با صدايي مهيب
له شد!
تن زخمي ام را
به اين سوي پرچين كشيدم
نقش پايت بر سيب مانده بود
من بودم
وسيبي كه رد پايت بر آن نقش بسته بود!
مجروح كنارش نشستم
تا ماه به ميهماني ام آمد!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
شايد دوباره مادر جوان شود
تا در آغوشش فشاردم هنگام خواب
ومن خويش خوابم را
دوباره باز يابم!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
به كوه
كنار آتش
هلهله ي گوسفندان بر گشته از چرا
به روزي كه پناه گاهت را
ـــ در پناه تخته سنگي ـــ
چوپاني با چوبدستش نشانم داد
و تو
نگاهش كردي
ـــ شرمگين ــــ
و او در ني لبكش نواخت!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
و ديگر بار
دفتر مشقم را
كه سراسر نام تو بود بگشايم
تا حيرت معلم را
در صداي خنده ي شاگردان
با سوزش تركه ي تنبيه بر دستهايم باز يابم!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
با اشاره اي دزدانه صدايت زنم
تا كبوتري را كه خريده بودم
فارغ از نگاههاي سنگين پدر
نشانت دهم
وقلب كوچك او
در دستهاي كوچك تو
ودستهاي كوچك تو
در دستهاي گرم من
آرام گيرد!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
آدمك برفي امان
از پشت بيش از سي زمستان سرك مي كشد!
هنوز كلاهش را بر سر دارد
و هويجي را كه دندان هاي شيريت تراشش داد
بر صورت!
ذغال چشمها يش
در هرم تموزنمي سوزد
تو دستهاي شنگرفيت را
زير بغل گرم مي كردي
ومن ريز مي خنديدم!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
به آن كوچه ي قديمي
با ديوارهاي كا هگلي
ـــ كه بهارانش سراسر
آميختگي باران بود و خاك ـــ
در پناه كوچه اي به انتظارت ايستاده بودم
از كنارم گذشتي
ــــ باران مي آمد ــــ
نامه ي چرك و چروكم را به سويت گرفتم
نگاهم كردي
بي حتي يك لبخند
ــــ دانه هاي درشت باران مي باريد
تا نگاه هاي شرمگين ترا
با نگاه هاي گناه بار من
با هم بشويد !ـــ
نگاهت را از من گرفتي
در خلوت كوچه
تنها انعكاس گامهاي شتابناكت
ـــ بر سنگ فرشـــ
سكوت سنگين زمان را
در هم مي شكست!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
به زماني كه ديوار سخت فاصله
بر سينه هامان سنگيني نمي كرد
ــــ باد مي آمد ــــ
ما بادبادكهاي كاغذي امان را
هوا مي كرديم
نگاه هزاران كودك
به انگشتان نشانه ي هزار كودك ديگر
ما را نشان مي كردند!
و ما
لذت را در قلبهاي كوچكمان
به تساوي تقسيم مي كرديم
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
به آن ظهر نفس گير تابستان
زورق كاغذي امان را
به رود سپرديم
و رود را
از آغاز
تا جايي كه پاي رفتنمان بود
صبورانه پيموديم!
زورق كاغذي امان
گرفتار گردآبي شد
ــــ رود مي خروشيد ـــ
حتماً
خروش رود را
در تب حسرت ناك پيوند گسسته هايي
كه در دو سوي رود
يكديگر را
با سيلاب ديده هاشان
نوازش مي كردند به خاطر داري!؟
بر هودج خيال ايشان
جز ريسماني
كه نگاهشان رابه همديگر پيوند دهد چيز ديگري نبود!
وما در دستهاي تكيده امان
جز پينه هايي كه زخم هايمان را
عميقتر مي كرد
چيز ديگري نداشتيم!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
به عصرآن روز باراني
نگاهت رنگ باران داشت
به خانه امان آمدي
ــــ آن خانه ي كوچك كوچه ي بن بست
كه ديوار هايش به رنگ جواني مادر بود
و درخت تناورش به سن پدرــــ
به زنجير بافته ي موهايت
ميخك سفيدي زده بودي!
كنار حوض نشستي
مجذوب ماهيان حنايي
كه فلس نقره اي اشان را
بر جدار فيروزه اي حوض مي ماليدند
ومن لبريز حضور تو
در آب تو را مي ديدم!
نگاهم دزدانه و هوسناك بود
ـــ وحشي ـــ
تو نشسته بودي
وحضور تو در آب جاري بود
در اشتياق هم آغوشي ات
تنم را در نگاه بارانيت شستم
و تو خنديدي...!
اكنون حضورت را
به گاه خواب مي بينم
وخوابم
حضور ترا از ديدگان بيدار شب مي ربايد!
مي خواهم به كودكي ام باز گردم!
بايد كه با كوچ دوباره ي چلچله ها
به آن نگاه نخستين برگردم!
بايد به كودكي ام باز گردم......
