آمدیم آتیه
بدون پرسش!
ماندیم
بدون علت
- میان دودربسته،بی آنکه بدانیم –
ازپس سالها
بی نهایت
دور
ورودمان را
- رودررو-
زیرهزار چشم
ازهزارروزن ناپیدابه آئین می نشینیم!
میان مان
شبح سنگین سکوت!
چه التهابی...!
نیروئی کنون در من است
که تنهااشارتی کافیست تاصخره ها راازهم" به"شکافم!
درآوردگاه هزارکمان به زه نشسته ی نگاهت
درحضورآیینه سان چشمهایت
این منم که فرو می ریزم زشرم،آتیه!
واگذاردم به خودآتیه!
دردستهای خالی ام غوغایی ست،
واگذاردم به خود،
نگاه کن آتیه!
آنسوی درهای بسته خبرهایی است!
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387ساعت 11:25 توسط شكرخدا گودرزي
|
