شعر / نقد/ تئاتر
آنتيگون چون مي شنود كه برادرانش پولو نيكس و اتئوكلس بر سر تاج وتخت به جنگ پرداخته اند به ‹تباي› باز مي گردد تا مگر صلحي بين آن دو پديد آورد‘ولي كوشش وي سودي نمي بخشد و برادران خون يكديگر را مي ريزند‘كرئون همدست اتئوكلس بر تخت مي نشيندونمي گذارد كه جسد پولو نيكس را به خاك بسپارند...
مادر می گفت:
چهل خط روي ديوار
چهل بار ورق خوردن تقويم
چهل بار سوار متروي كار
چهل بار دست كشيدن بر پنجره ي بخار آلود
چهل بار...!
چهل رد بر برف
و چهل شب برف بي امان!
در گهواره ي كودكي‘ مادر مي گفت:
هر دانه ي برف را
فرشته اي مي كشد بردوش!
زمستان
در گورستان مشرف به كوچه هاي باريك
وباغهاي فراموش شده ي زادگاه
همه ي خاطرات كودكي را
كه بوي ريحان وسيب مي داد
زمان به صفر رسيدن حافظه ات
ــ دا ــ
به خاك سپرديم!
نظاره مي كنم رفتن تو را
ونوبت خويش را انتظار مي كشم!
غريبانه مي روي
موزون
بر فراز دستهاي قليل!
باز از کوچه ی تکرارکودکی می گذرم
دیوارها
خاطرات کودکی را ورق می زنند
ومن
حادثه ی باتو بودن رامرورمی کنم آتیه!
اینک نگاه کن آتیه...
پاییزهم آمد
هزارمین برگ ریزان چشمم را
درباغ نگاهت به تماشا خواهم نشست
اگردروازه ی چشمهایت رابگشایی!
در آستانه شکستنم آتیه!
با من بمان
با من بمان تا دوباره
غزلواژه های مهررا
در کوچه های بی کسی معنا کنم!
در دستان پاک آسمان
در دستان همیشه بخشنده آسمان رازیست!
من نمی دانم
دستانی که منبع الهام بودند
سر چشمه های زایش عاطفه
سر فصلهای رویش خاطره
یکباره اینچنین
در ماتم کدام ستاره به خون درنشسته اند؟
غروب آن روز آفتابی
چه طوفانی درنگاهت بود،آتیه!
من،
سوخته استخوان وسوخته دل
آماج تیرنگاهت بودم
ماه تمام است آتیه!
تنهایی من نیز...
از آن روزها سالها می گذرد
وجای خالی تو
درمهتاب شبی اینچنین
خواب آرام ستاره را آشفته می کند!
گفتم بیا آتیه !
من هزاران چشم را
در هزار خانه ی تنهایی
از هزاران دیده ی پر تمنا
احساس می کنم
که بودشان ،به بود توست !
خونه دلگير مي شه
وقتي كه نيستي آتيه!
اطلسي ياي تو باغچه
همگي رنگ مي بازن
وقتي كه نيستي آتيه!
تکانه های زمین زیر پایم
وآسمان افسرده بالای سرم،
بغض، کز کرده بر کنج لبم
وفریاد استخوان لای زخمی ست
که در گلویم مانده است
بوسه و خنجر
در تكرار بي نهايت آیینه هاي موازي
در انتظار شاعر بودند
ـــ در شب نيمه ي تابستان ـــ
آتيه !
هر غروب
غم غريبي در ناكجاي جانم بيتوته مي كند
و آرام ‘آرام
با اروح پريشان تيرگي كه برمن مي تازند
ــــ صفير كشان و تازيانه در دست ـــــ
در هم مي آميزند تا سپيده دم!
به آب نگاه مي كنم
به سبزه
وتو
آتيه!
شفافيت چشم هايت
آه...
از خاطر برده ام
سيالي آب را
وماندگاري سبزه را
تنها
روح هميشه جاري نگاهت
درمن بر جاي مانده است آتيه!
كسي نمي داند چرا سكوت آتيه!
وقتي دهان دوخته مي شوي
در ابراز عشق
وتكرار ملالت آور روز مَرِگي
در زبانهايي كه مي چرخند‘
وچانه هايي كه تكان مي خورند‘
